Elim: rust in Gods trouw

GKv Middelharnis https://gkvmiddelharnis.nl

Geliefde gemeente van onze Here Jezus Christus,

Van de oma van mijn vrouw kreeg ik een keer een tegel met een bekend gedicht. Ik heb de tegel al ingepakt, maar de woorden heb ik hier op de beamer:

Een mens lijdt dikwijls ’t meest
Door ’t lijden dat hij vreest
Doch dat nooit op komt dagen.
Zo heeft hij meer te dragen
Dan God te dragen geeft.

Ik weet niet meer wanneer ik het kreeg, wel vermoed ik dat oma me dit tegeltje gaf omdat ze me kent als iemand die snel apen en beren op de weg ziet en helemaal opgezogen kan worden door tegenslagen.

Zo heeft diezelfde oma weleens gezegd toen ik aan het tobben was over een moeilijke tijd in mijn leven: “straks kijk je terug en dan kun je erom lachen en dan zeg je toch dat het een mooie tijd is geweest.”  Ze heeft gelijk gekregen.

Zo werkt dat met ons mensen. Je kan jezelf soms helemaal verliezen in moeilijkheden, en uit paniek in het rond gaan slaan, over niets anders meer kunnen praten, slecht slapen, en al die vervelende spanningsklachten die erbij komen kijken, en achteraf moeten concluderen dat het meeviel, dat je gedragen werd, dat het goed gekomen is.

Ik denk dat Israël zo met het schaamrood op de kaken te Elim was aangekomen. Toen ze op hun reis richting het beloofde land aankwamen bij deze oase met 12 waterbronnen, nota bene voor elke stam één, ze moeten hebben gedacht: wat hebben wij toch zitten klagen, maar wat werden wij al die tijd gedragen.

En ik denk dat in de geschiedenis van Israël er wijze lessen zitten voor jullie die vandaag belijdenis doen. De schrijver van de Hebreeënbrief gebruikt de geloofsgetuigen uit het verleden als voorbeelden voor ons vandaag.

Vandaag mogen we in deze dienst ook rusten in Elim. Rusten in zijn woord vol levend water. Zie de voorkant van het boekje. Elim leert ons rusten in Gods trouw.

Zoals je vandaag vol vertrouwen ja zegt tegen God, zo wil de HEER ook dat je hem vertrouwt en gehoorzaamt als de weg van morgen allerlei bochten en afslagen kent waarvan jij de uitkomst niet weet. We zullen vanmorgen zien dat dit vertrouwen op God het lastigste is voor een mens. Israël was getuige van grote wonderen, maar dat ging blijkbaar niet hand in hand met een uitzonderlijk groot vertrouwen. Mooie reden vanmorgen hierbij wat meer stil te staan:

Elim: rusten in Gods trouw

Elim werpt een duidelijk contrast op enerzijds het wantrouwen van Israël en anderzijds de genade van God.

We stoppen vanmorgen bij drie haltes in de geschiedenis van Israël die ons helpen bij dat rusten in Gods trouw.

  1. Rietzee: bevrijd
  2. Mara: beproefd
  3. Elim: beschermd

Rietzee: Bevrijd

Israël 1500 voor Christus. Een uitgebuit volk door wereldmacht Egypte. Als slaven misbruikt. Klein gehouden door genocide op de pasgeboren jongetjes. Maar ook volk van belofte. De HEER had juist aan dit zwakke volk beloofd dat het een groot volk zou worden en een eigen land zouden krijgen. Het land Kanaän, de plek waar Israël vandaag ook weer haar natie heeft.

Dus bevrijdt de HEER Israël van Egypte. Misschien ken je de bijbelverhalen: 10 plagen en pas na de 10e laat de farao Israël gaan.

Maar farao krijgt spijt en achtervolgt dit zwakke volkje dat te voet is met vrouwen en kinderen met een zwaar leger. Paarden en ruiters, de tanks van toen. Worst Case scenario: Israël loopt dood op een grote binnenzee, de Rietzee. Gedoemd om in de pan te worden gehakt.

Maar de HEER draait het helemaal om als Israël door de Rietzee kan trekken omdat God een pad maakt door de zee, en de Egyptenaren in diezelfde zee doet omkomen door het pad weg te halen als de Egyptenaren doortrekken.

Een machtige bevrijding. De Israëlieten zien het met eigen ogen en vieren feest!

Zo’n bevrijdingsfeest is jullie doop waar je vandaag ja tegen zegt! Moet je nagaan, je leeft in een wereld waar de dood het laatste woord heeft. Ieder mensenleven is sterfelijk er is geen ultieme hoop als de dood het laatste woord heeft. Dan loopt alles uit op een zeker en tragisch einde en dat maakt ons leven zinloos. Voor het merendeel van de wereldbevolking is de dood een alledaagse werkelijkheid. Wij maskeren die werkelijkheid met een ongekende rijkdom, maar zelfs aan onze deur gaat de dood niet voorbij. We bagatelliseren in het moderne westen de dood door te doen alsof het natuur is. Maar daarmee wordt ontkend dat de dood een straf is voor onze afwijzing van onze Maker en de Schepper van al het leven. De dood is wat je oogst als je wegloopt van de Bron van leven. Weg bij de HEER is weg bij het leven.

Maar door je doop waar je ja tegen zegt vandaag, mag je dankzij de Here Jezus zeggen: ik kom er zonder kleerscheuren vanaf! Want Jezus leed mijn pijn, mijn dood om mijn afwijzing van de Schepper. Hij is opgestaan zodat ik door de Rietzee van mijn oude leven zonder God heen het nieuwe leven met God in mag gaan. Ik leef vandaag in het besef dat de dood het laatste woord niet zal spreken over mijn leven, maar de Here! Dat is wat er gebeurt vanmorgen! Je gaat door de Rietzee heen en mag het ongelofelijke zeggen: ik kom zonder kleerscheuren door de poort van de dood heen! Ik ben veilig in Jezus armen! Wat een feest.

En je zou dan denken dat je dan net als Israël zonder angst de toekomst tegemoet gaat. Wonderlijk gered uit de klauwen van de vijand, je kan verder trekken, dan komt het toch goed?

Maar met dat vertrouwen valt het bitter tegen. Zo blijkt meteen na drie dagen al!

We stoppen bij de volgende halte:

Mara: beproefd

Moet je nagaan! Groots feest gevierd, wonderlijk gered! Je kan verder trekken. Je voelt je onoverwinnelijk.  Op naar de volgende halte.

De eerste dag is iedereen nog vrolijk. Mensen hebben nog de vrolijke muziek in hun oren en her en der fluiten mensen nog de melodie. Maar de tweede dag begint het water op te raken, en de derde dag is het water op. Israël werd bepaald bij haar kwetsbaarheid!  Als ze dan een bron vinden, blijkt het water ervan bitter te zijn. Met dat Israël zich zwak voelt, is ook haar vertrouwen in God helemaal weg!

Natuurlijk is water een eerste levensbehoefte. Het is heel menselijk dat je je dan zorgen maakt. Mannen, vrouwen, kleine en grote kinderen, dieren, ja de hele optocht kan niet zonder water.

De grote uitdaging voor Israël was te geloven dat de HEER ze niet heeft uitgeleid en door de Rietzee heeft laten trekken om ze vervolgens van de dorst om te laten komen in de woestijn.

Maar dat geloven is moeilijk want we zijn lichamelijke wezens en wat aanraakbaar is of zichtbaar ontbrekend trekt aan ons. Vertrouwen op de niet-zichtbare God, terwijl de kurkdroge woestijn en je lege waterkruik heel zichtbaar zijn, is niet eenvoudig. Als de nood dichtbij komt, dan ben je vaak geen geloofsheld. Dan laat je je gehoorzaamheid en vertrouwen in God los.

Jullie gaan ook de wereld weer in na vandaag. Ook voor jullie zullen er momenten komen dat je je kwetsbaar voelt en dat je geluk beproefd wordt. Als er druk op de ketel op, welke stoom komt er dan uit jou? Blijf je dan in het spoor van Jezus lopen? Of mopper je op de kapitein en ga je zelf aan het roer van je levensbootje zitten om een zwengel te geven aan de koers?

Ik weet uit eigen ervaring dat ik vaak mijn eigen koers ga varen wanneer er druk op de ketel komt. Als er moeilijkheden zijn ga ik vaak overspannen op zoek naar de oplossing. Ik vertrouw de HEER op zulke momenten heel weinig dat hij de goede uitkomst geeft. Ik mopper dan misschien niet op Hem, maar vaak wel meer op mijn medemens. En ook dat is uiteindelijk mopperen op de HEER want je laat Gods grote gebod om je naaste lief te hebben als jezelf los. Ofwel: als de nood hoog wordt hebben we als mensen de neiging ieder voor zich te gaan alsof er geen God is die ons uitleidt. Alsof er geen God is die ons de bestemming in Jezus Christus heeft gegarandeerd. Nee dan is het ieder voor zich!

Ik ben blij dat de Bijbel een boek is waarin mensen niet worden opgehemeld. De schrijver van de Hebreeën maakt in hoofdstuk 11 een opsomming van Bijbelse geloofsvoorbeelden. En onwillekeurig denk je toch vaak dat die mensen net wat beter waren dan wij dat zij in de bijbel een plek hebben gekregen. Zij hebben de last van de zonde van zich afgeworpen, nu wij nog!

Maar weet je wat ik zo mooi vindt? Hebreeën schrijft over mensen die geloofsgetuigen zijn maar geen geloofshelden. Dat Israël bleef geloven had meer te maken met Gods genadig ingrijpen dan met haar eigen grote geloof. Ze volgde God de HEER eerder tegen wil en dank. Mopperen behoorde tot de basisuitrusting van Israëls relatie met God.

Een uitlegger zei treffend: het bittere water van Mara moest niet gezoet worden, maar het bittere water van Israëls harten. Zo is dat! Wij moeten genezen worden van ons ongeloof. En God doet dat door zelf over de brug te komen door het water van Mara zoet te maken voor Israël. In die bron te Mara ligt een verwijzing naar Jezus de Zoon van God die zichzelf een bron van levend water noemt. Hij is het namelijk die mens werd als wij en op aarde kwam wonen. Daar heeft Hij geen geloof ontvangen maar alleen maar ongeloof en haat. Hij werd zelfs vermoord aan een kruis. Maar daarin werd Jezus een levensbron voor u en mij, want daar aan het kruis ontsprong de bron van Gods genade toen hij uitriep: Vader vergeef het hun want ze weten niet wat ze doen.

Jezus beantwoordt jouw ongeloof met genade! Jouw kritische houding met omarming. Jouw haat met liefde. God is een onmetelijke bron van goedheid die ons ongeloof beschaamd doet staan! Dat brengt mij bij de laatste halte:

Elim: beschermd

Israël klaagt, God geeft water. Ze trekken verder en komen even later aan in Elim. Daar laat de HEER Israël verdrinken in overdaad. Elim is een soort van knipoog van de HEER: in Mara waren jullie zo bang dat ik jullie heb bevrijd om in de woestijn te laten sterven. Maar hier, dit was de halte die ik allang voor ogen had!

Wat zal Israël beschaamd hebben staan kijken naar deze Oase. God voorziet! Elim zal een plek zijn geweest waar Israël heeft teruggekeken en heeft moeten ontdekken: we vertrouwden Hem niet die ons gered heeft.

Ik heb in mijn leven vaak zulke momenten gehad. Dat ik tijdens een tegenslag uit paniek handelde, probeerde koste wat kost mijn eigen hachje te redden maar dat je achteraf terug kan kijken en ziet dat de HERE je al die tijd had beschermd.  Zo eindigt het gedicht op mijn tegel ook:

Het leed dat is, drukt niet zo zwaar
Als vrees voor allerlei gevaar.
Doch komt het eens in huis,
Dan helpt God altijd weer
En geeft Hij kracht naar kruis.

Lieve jongeren, het leven is een leerschool in het vertrouwen op God. Jullie hebben in jullie leven iets bespeurd van Gods liefde en genade voor jou. Vandaag leg je er getuigenis van af! Weet dan dat de Heer met ons door dit leven een weg gaat waarin hij je beproeft — net als Israël — opdat je meer en meer alleen op Hem leert vertrouwen.

Christian Verwoerd, een christelijke liedjesschrijver verwoordde dat eens heel treffend:

Hoe kunt U mij vormen als geen tegenslag mij raakt
Hoe leer ik volharden als alles voor de wind gaat
Hoe leer ik tevredenheid als ik zomaar alles krijg
Hoe kan ik overwinnen als ik niets ken van deze strijd

In alle moeilijkheden wilt U iets bereiken
U wilt dat ik meer ga lijken op Jezus, Uw Zoon

Het is genade dat U meer aan mij wilt geven dan een makkelijk leven
Want door beproeving groei ik dichter naar U toe.

Ik bid jullie vele momenten toe waarop jullie mogen rusten op plekken als Elim. Een plek waar je terugkijkt en weet: hij was er genadig bij. Maar ook een plek waar je terugkijkt en eerlijk onder ogen komt hoe klein je geloof was. Opdat je net als Christian en Israël meer leert bouwen op Hem.

Leer op vaste momenten terugkijken en herken Gods trouw zodat je vol vertrouwen kunt verder gaan!

Op jullie belijdeniskaart staat een tekst uit 1 Petrus die ik jullie wil meegeven als bemoediging voor de leerschool van het leven:

De Nieuwe Bijbelvertaling 1 Petrus 5,10
God zal u sterk en krachtig maken, zodat u staande zult blijven en niet meer zult wankelen.

Amen

0 Opmerking

Voeg opmerking toe

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.